Kafka in Rusland, Kafka in Nederland 2

Mijn lief zou voor de eerste keer naar Nederland komen. Ik ging informatie inwinnen om er achter te komen, wat er allemaal moest gebeuren om dat mogelijk te maken. Via de website van het IND had ik begrepen, dat ik e.e.a. via het stadhuis van mijn woonplaats moest regelen. Ik naar burgerzaken om de nodige formulieren te halen.

Thuisgekomen las ik de formulieren door. Tot mijn verbazing wilde de Nederlandse overheid veel meer informatie hebben over mij en mijn lief dan de Russische overheid. Ik was enigszins bezorgd over de inkomenstoets; ik werkte namelijk als freelancer in de ICT, en ‘freelancer’ is een begrip, waar overheden in Nederland niet goed raad mee weten. Ik ben namelijk NIET ergens in vaste dienst en ik sta NIET ingeschreven bij de Kamer van Koophandel, heel moeilijk voor overheden. Gelukkig ging het hier om een toeristenvisum, waarvoor een inkomstenoverzicht van de laatste 3 maanden voldoende was. Men wilde ook allerlei zaken weten over mijn lief, ook over haar inkomen en haar verbondenheid met haar moederland, zowel sociale als zakelijke verbondenheid. Gelukkig was ook dat niet zo’n probleem, mijn lief had daar een erg goed betalende baan, zeker naar Russische begrippen.
Alles ingevuld en laten stempelen, waaronder een officieel uitnodigingsformulier in de Engelse taal en dit naar Rusland gezonden, nu middels een internationale koeriersdienst; ik had schrikverhalen gehoord over de Russische postale diensten, ik moest er niet aan denken, dat dit formulier zoek zou raken en ik alles opnieuw moest doen. Via de koeriersdienst kwam de uitnodiging binnen 3 dagen aan bij mijn lief; laten vertalen, naar de Nederlandse ambassade in Moskou(1100 km ver weg!) waar dit IN PERSOON moest worden geaccordeerd. Gelukkig kon zij dit combineren met een werkbezoek naar Moskou, zodat daaruit geen extra kosten zouden vloeien. Uiteindelijk alles gelukt en enkele weken later arriveerde mijn lief op Schiphol. Een bezoek aan de vreemdelingendienst viel alleszins mee, we werden daar snel en vriendelijk geholpen.
Kan het erger? Jazeker, leest en huivert…
Enkele jaren later
Na enkele jaren van bezoekjes heen en weer besloten mijn lief en ik dat wij samen oud wilden worden. Wij besloten in Nederland te gaan wonen, omdat zij engels sprak en ik geen russisch. Dat zou het zoeken van werk voor mij een stuk moeilijker maken. We zouden trouwen in Rusland en hier een receptie houden voor mijn vrienden en familie, die niet in staat waren naar Rusland af te reizen. Mooi, wat moet er georganiseerd worden om 2 buitenlanders te laten samenleven? Heel wat!

Om te beginnen moest ik voor de Russische overheid bewijzen, dat ik juridisch gerechtigd was te trouwen; niet onredelijk, stel je voor, dat ik al getrouwd zou zijn: polygamie is ook in Rusland niet toegestaan. Wel, dat kon geen probleem zijn, dacht ik. Op naar het stadhuis. Bij de ambtenaar in functie aangekomen ontspon zich zo ongeveer het volgende gesprek:

Ambtenaar:”En de persoonsgegevens van uw aanstaande vrouw?”
Ik: “Die heb ik u zojuist overhandigd, kijk maar.”
“Nee, ik mis formulier XYZ, waaruit blijkt, dat zij gerechtigd is te trouwen.”
“Um…misschien begrijp ik dit niet zo goed: ik dacht, dat IK een verklaring moest overleggen, dat IK mag trouwen?”
“Ja, maar daartoe moeten wij weten, dat uw aanstaande mag trouwen.”
“Maar…stel dat men in Rusland hetzelfde vraagt: alvorens zo’n verklaring af te geven moeten wij, de Russische autoriteiten, eerst weten of deze hollandse meneer wel mag trouwen? Ik heb alleen een verklaring nodig, dat IK mag trouwen; ik vraag geen toestemming om met mijn lief te trouwen. Haar vader heeft die al gegeven.”
“Meneer, ik heb zo’n verklaring over uw aanstaande nodig, anders krijgt u geen verklaring en wordt er niet getrouwd!”

Verbouwereerd verliet ik het pand en belde met mijn lief. Gelukkig bleken de Russische autoriteiten het niet nodig te vinden EERST een verklaring over mij te zien voordat zij mijn lief de benodigde papieren overhandigden, die mijn gemeente wilde hebben. Dit vond ik al onvoorstelbaar, maar ik zou nog te maken krijgen met de inkomenstoets!

Om een buitenlandse vrouw te trouwen zou ik moeten bewijzen, dat ik haar kon onderhouden en geen beroep zou doen op sociale voorzieningen. Niet onredelijk vond ikzelf. Heel wat minder redelijk vond ik de taaltoets, die net dat jaar was ingevoerd. Mijn lief kon alleen in Moskou een cursus volgen, en dat was een beetje teveel van het goede. Ze was 3 maanden in Nederland geweest en had door hard studeren voldoende kennis van het Nederlands vergaard, zodat ze deze toets met vlag en wimpel doorstond; jawel, ze ziet er niet alleen heel leuk uit, ze heeft een zeer goed stel hersens en kan uitstekend leren.
Maar goed, mijn inkomenstoets. Weer een nieuwe set formulieren, uitgezocht welke sectie ik moet invullen en dat gedaan. Nu moest ik over de afgelopen 3 jaar aantonen, dat mijn inkomsten hoger waren dan bijstandsniveau + 20%. Op zich geen enkel probleem, maar men wilde ook arbeidsovereenkomsten of contracten zien, en daar lag een probleem. Ik werk op contractbasis, maar meestal niet voor een vaste periode. Ik ging doorgaans een contract aan voor bijvoorbeeld 3 maanden, waarin was opgenomen, dat bij wederzijds goedvinden dit contract stilzwijgend verlengd werd voor wederom 3 maanden. Op die manier werkte ik soms wel een jaar bij een bedrijf. Onze overheid kon hier niet mee overweg: zoals ik al eerder zei, ik had of een vaste betrekking of een eenmanszaak, iets anders kon men niet kwijt in de dossiers van de IND.
Ik heb meermalen gebeld en ge-emailed en getracht mijn situatie uit te leggen. De geplande trouwdatum kwam maar dichterbij en het begon erop te lijken, dat een half jaar toch niet genoeg was om alle bureaucratische rompslomp te regelen. Uiteindelijk werd ik gebeld door een ambtenaar van de IND, die zich in mijn zaak had verdiept en de zaak wilde oplossen. Indien ik van mijn huidige werkgever/opdrachtgever een arbeidsverklaring kon krijgen, waarin zij de intentie wilden uitspreken, dat zij mij eventueel in vaste dienst wilde nemen, dan zou hij de aanvraag goedkeuren. Hij begreep ook wel, dat dit bedrijf dit niet zou doen, maar daar ging het niet om: met zo’n arbeidsverklaring zou aan de voorwaarden voor toestemming worden voldaan.
Het bedrijf, waar ik toen werkte was welwillend genoeg en gaf mij een arbeidsverklaring; 6 weken voor onze trouwdatum was alles rond. Wij mochten trouwen, hoera!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s